անտիպ - 117/2026

Ինձ գայթակղում է այն համեստությունը, որն իր ետևում զսպում է այնպիսի գաղտնիք, որի դուրս գալը կարող է ոչնչացնել շուրջն ամեն բան՝ ներառյալ ինձ, ու ինձ դուր է գալիս, երբ ճանաչելու կրքի զսպվածությամբ մոտենում եմ դռանը, բայց չեմ հասցնում թակել. այն հանկարծակի բացվում և գաղտնիքը գողանում է ինձ։

© Գորշ

անտիպ - 116/2026

Կյանքի խորը ընկալման դեպքում անհնար է մահը չդիտարկել որպես ազատություն։

© Գորշ

անտիպ - 115/2026

Գեղեցկությունը, որն արհամարհում է իմաստնությանը, ի վերջո խամրում է, բայց անգամ դրանում է իմաստնությունը գեղեցկություն տեսնում։

© Գորշ

անտիպ - 114/2026

Ես երբեք այն չեմ ընկալել՝ որպես զվարճության հականիշ և վշտի, ձանձրույթի հոմանիշ։ Այն ինձ համար հազվադեպ է եղել հետևանք. ես ավելի շատ փնտրել եմ այն արտահայտելու պատճառներ, ապա նաև հորինել եմ դրանք։ Նրա կարճատև բացակայությունն ինձ ավելի շատ է անհանգստացրել, քան տևական թանձր ներկայությունը։ Նա ավելի շատ հայտնվել է ակամա, քան արձագանքել է իմ փնտրելուն իրեն։ Տխրությունը կա` որպես իմ իսկության հատկանիշ, ինչպես սերն ու ինքնարարման կամք/կիրքը։

© Գորշ

անտիպ - 113/2026

Մարդն ավելի մոտ է անասունին, քան կուզեր լինել և ավելի նման, քան փորձում է չերևալ։ Անասունից մարդու հեռացումը վազք է անիվի մեջ։

© Գորշ

անտիպ - 112/2026

Ամեն անգամ, երբ ինձ հաջողվում է «թումանյանական» մանկան քուն մտնել, դա ինձ հուշում է, որ նախորդիվ հերթական «մեկս» սպանվել է։

© Գորշ

անտիպ - 111/2026

Ուրիշը տեսնելու նախապայման, առավել ևս, պայմանականություն չունի, դրա համար է, որ նախընտրում եմ նրա հայելը մերձավորից։ Ինչքան ուրիշ, այնքան անպայմանական, ու ինձ գայթակղում է այն ուրիշը, որը հայում է մարդուց դուրս, աշխարհից անդին` թեկուզ եթե դա արհամարհանք է` բայց մաքրամաքու՜ր։

© Գորշ

անտիպ - 110/2026

Չարի և բարու, ուժեղի և թույլի, քչի և շատի մեջ չէ բանը բնավ, ոչ էլ, նամանավանդ, արդարության, սիրո կամ հավատի․ բոլոր պարտությունները կիսատությունից են։ Եթե անգամ մեկն է ընդդեմ աշխարհի՝ պարտվել է, նշանակում է իսկությամբ կիսատ է եղել։

© Գորշ

անտիպ - 109/2026

Ով կա այստեղ այնկողմնային. հարց ինքզինքը, որի պատասխանն ավելի սարսափելի է, քան դարավոր լռությունը։

© Գորշ

անտիպ - 108/2026

Եթե գեղեցիկ կինը միաժամանակ իմաստուն է, նշանակում է նրա ստեղծմանը մասնակցել է նաև Նեռը։ Եթե կինը միայն գեղեցիկ է, նշանակում է նրան ստեղծել է բնությունը։ Եթե կինը միայն իմաստուն է, նշանակում է նրան ստեղծել է ճակատագիրը։ Կնոջ ստեղծման գործում Աստված ձեռնպահ է։

© Գորշ

անտիպ - 107/2026

Ես սկզբունքորեն դեմ չեմ Աստծո գաղափարին՝ այն իմաստով, որ ամենքը կարող են տարբեր կերպ անվանել տիեզերական այն մեծ անհայտությունը, որի ճանաչողության մեջ դեռ չնչին է մարդկային իմացությունը։ Ես դեմ եմ կրոնի, աղանդի, պաշտամունքի մեջ այդ Աստվածների բանտարկությանը, առավել ևս դրանց հակադրությանը. զավեշտալի է այն մրցակցությունը, որում, ըստ երևույթին, մասնակիցներից յուրաքանչյուրը պնդում է, որ իր անգիտությունը մյուսի անգիտությունից ավելի ճշմարիտ է։ Բայց սա՛ էլ, ինչպես ցանկացած հիմարություն, ունի իր շահն ու դիտավորությունը։

© Գորշ

անտիպ - 106/2026

Հեշտ է քեզանից պաշտպանվել ամբոխի մեջ, բայց ես չեմ կարող երկար դիմանալ առանց մենության, որտեղ դու ներս ես գալիս բոլոր զգայարաններով ու տիրում ողջս։ Դու այնքա՜ն հաճախ ես սպանում ինձ, իսկ ես այնքա՜ն հազվադեպ եմ հարություն առնում, բայց ես չեմ ուզում, ինչպես Աստված՝ թեկուզ որ արգանդակից ենք, անվերջ մեռնել. եթե չես կարող ունենալ ինձ՝ որպես ինքնարարի, ապա վերջացրու ինձ՝ որպես անասունի, ո՜վ Կին՝ ո՜վ Տիեզերք՝ ո՜վ Անէ։

© Գորշ

անտիպ - 105/2026

Այն, ինչի մեկնարկը տրվել է Նոյյան տապանից իջած անասուններով, չէր կարող ստացվել այլ բան, քան ստացվել է։

© Գորշ

անտիպ - 104/2026

Մահին հաղթելու միակ ձևն ինքնասպանությունն է, իսկ կյանքն անպարտելի է։ Դրա համար էլ կա սերը` որպես կյանքին տրվելու ինքնասպանություն։

© Գորշ

անտիպ - 103/2026

Եթե իմանայիր, թե ինչպես ես ապրում իմ ներսում, կհրաժարվեիր անգամ միակ կյանքից։ Եթե իմանայիր, թե ով ես իմ ներսում, չէիր ցանկանա լինել ուրիշ մեկը` նույնիսկ հազար կյանքում։ Բայց դու չգիտես և ստիպված ես ապրել միակ կյանքդ` ուրիշ մեկում։

© Գորշ

© Գորշ

անտիպ - 102/2026

Նետվում եմ անհատակ անդունդը` խավար է, բայց շուրջս նկատում եմ հետընթաց ժայռեր, իսկ երբ հայտնվում եմ մեջքնիվայր, վերևում տեսնում եմ աստղեր` անկմանս հետ պայծառացող ավելի։ Այս պատկերացումը հոգիս հանգստացնում է մարդ լինելու հոգնությունից։

© Գորշ

անտիպ - 101/2026

Դու մենակ ես, կեղծիքը շատ է, իսկ մահն` անխուսափելի, ուստի փրկող ձեռքերի փոխարեն փնտրիր այն ձեռքը, որը բռնելով ավելի վստահ կմեռնես, քանզի դա ձեռքն է անվերապահ հարազատի։

© Գորշ

անտիպ - 100/2026

Հույսի և հավատի իմացականությունը չի կարող ճանաչել նրա չգիտեմի իմաստնությունը,

լավ ու վատի բարոյականությունը` նրա սիրո կարելիությունը,

բարու և չարի սովորութականությունը` նրա այնկողմնային իսկականությունը.

սև ու սպիտակի մարդակերպությունը չի կարող տեսնել ինքնարարի գորշականությունը։

© Գորշ

անտիպ - 99/2026

Ոչ ոք չկա. կան միայն ուրիշները։

© Գորշ

անտիպ - 98/2026

Կամրջի՛ր ափերս, Անէ, որ ԵՍս հանդիպի ԻՆՔՆիս ու պարտվի նրան։

© Գորշ

անտիպ - 97/2026

Դժվար բան է ինքն իրեն սիրելը. հենց սրանում է, որ շատերն առանց ուրիշ(ներ)ի անկարող են։ Շատ հարաբերություններ գոյություն ունեն միայն այն պատճառով, որ դրանցում բացակայում է մասնակիցներից յուրաքանչյուրի ինքնասիրությունը։

© Գորշ

անտիպ - 96/2026

Ոչ ոք արժանի չէ այն ամենին, ինչ ունի (միշտ ավելին է կամ պակաս) բայց յուրաքանչյուրն արժանի է այն ամենին, ինչ չունի։

© Գորշ

անտիպ - 95/2026

Մարդկային կյանքն իմաստ է ստանում միայն այն մերժելով։ Այդ «ՈՉ»-ն է այն լարը (իմաստ), որն անցնում է անհեթեթության անդունդի վրայով՝ ներքևում թողնելով անասունին և իր բոլոր աստվածների գերեզմանը։

© Գորշ

անտիպ - 94/2026

Իմաստնությունն սկսվում է արթնանալուն հաջորդող մեռնելու ցանկությունը հաղթահարելուց հետո։ Ո՜վ կա արթմնի, և իբրև ո՜վ ...

© Գորշ

անտիպ - 93/2026

Պատահում է, որ մարդը հայտնվում է գաղափարական կղզում։ Պատահում է, որ կղզին հայտնվում է նույն լեզվամտածողության օվկիանում։ Պատահում է անգամ, որ օվկիանը նույն արյունից է։ Ի տարբերություն մարդու՝ ինքնարարի համար այս նույնն անհրաժեշտություն է, ընտրություն է ու կամք։

© Գորշ

անտիպ - 92/2026

Մարդն անհեթեթություն է` անգամ որպես անցումային գոյաձև։

© Գորշ

անտիպ - 91/2026

Հիմար տղամարդու համար կինը կրոն է կամ սնահավատություն, իմաստունի համար՝ բնության տարերք։ Հիմարը փնտրում է հավատ կամ սովորույթ, իմաստունը` առեղծված։ Հիմարն ապրում է ճակատագրով, իմաստունը` ճանաչողությամբ։ Հիմարը գտնում է հաճախ, իմաստունը երբեմն հանդիպում է։

© Գորշ

անտիպ - 90/2026

Կյանքը, ինչպես կինը, ինքնին է ողբերգական, հետևաբար ողբերգությունն ավելորդ մարդկայնացնելու պետք չկա։ Կյանքի հետ, ինչպես կնոջ, միայն հաշտություն է հնարավոր. հակառակ դեպքում նա միշտ հաղթող է։ Երբ կյանքի հետ հաշտության ես հասնում անդունդի եզրին, պարզվում է, որ նա նաև զվարճասեր է, ինչպես կինը, ու հենց այդտեղ՝ սահմանագծին, ամեն անգամ, երբ հանկարծ սայթաքում ես, նա, ինչպես կինը, մերկացնում է իր ողջ ողբերգակատակերգակ էությունը։ Կյանքը, ինչպես կինը, սիրում է այդ մերկացումը. նա հենց միայն դա էլ սիրում է, ու ԵԹԵ ԱՄԵՆԸ ՉԼԻՆԵՐ ԿԻՆ, ԿԱՐԵԼԻ ԷՐ ԱՍԵԼ, ՈՐ ԿՅԱՆՔՆ Է ԿԻՆԸ։ 

© Գորշ

անտիպ - 89/2026

Իմաստն անմահանալը չէ. ի վերջո նման արտոնություն ոչ ոք չունի։ Հարատևելն էլ իմաստը չէ. կրկնությունն ինքնին մահ է։ Իմաստն արթնանալն է, որի համար կա ապրելը ու արժե մեռնելը։

© Գորշ

անտիպ - 88/2026

Ա՜խ այդ կիսատող հույսը. այդ կեղծ փրկիչն ու ինքնարարման հակոտնյան, սիրո և ինքնասիրության այդ թշնամին, կամքը հեգնող այդ գաճաճ ծաղրածուն։

© Գորշ

անտիպ - 87/2026

Բարձր ճաշակին հաճո չէ մարդամոտությունը, որն այն կրողին դարձնում է բոլորինը՝ ինչպես բակի շներին։ Նմանների հետ էլ՝ ոչ ավելի մոտ, քան պարզած ոտքի երկարությունն է։

© Գորշ

անտիպ - 86/2026

Ինքնաճանաչողության ամենանուրբ հեգնանքը կայանում է նրանում, որ ամեն անգամ, երբ թվում է արդեն բացարձակ է մենակությունը, մեկն անպայման հեռանում է։ 

© Գորշ

անտիպ - 85/2026

Տարերային խոստովանություն

Գոլորշացրել եմ բոլոր հույզերս, ու դրանք ամպել են գլխիս` այնքա՜ն գորշ, այնքա՜ն հղի։ Տնքում է երկինքը` ինչպես կիրքս և մռնչում է` ինչպես կամքս, ինչպես կուրծքս` դողում է արարչական աղետի տենչանքից, բայց դու դեռ ծիկրակում ես ինձ։ 

Մեծն իմ լուսատու, մայր իմ հավատամքի ու հայր, իսկական է սերդ առ ինձ` ինչպես լույսդ ու անկասկածելի` ինչպես խավարս, գիտե՜մ, բայց իմն էլ անզիջում իսկության է, ինքնակերտ ու ես չեմ կարող չտրվել լուսնի գայթակղությանը. ես պիտի՜։

Թող եղիցի՛, թու՜յլ տուր հնչի օրորոցայինն ինքնարարի։

© Գորշ

անտիպ - 84/2026

Մարդիկ սովորաբար փնտրում են նրանց, ում ներկայությամբ կարող են լինել նվազ միայնակ, ու հենց դրանով էլ նրանք մարդ են, իսկ իմ կամք-կիրքը ոռնում է նրանց, ում ներկայությամբ կարող եմ լինել միայնակությամբ բացարձակ։ 

© Գորշ

անտիպ - 83/2026

Նրան, ում հանրային կարծիքը համարում է անհատականություն, լոկ ամբոխից պոկված մասնիկ է, ում գոյությունը, սակայն, պայմանավորված է նույն ամբոխի հետ ձգողականությամբ։ Անձնավորության իսկությամբ անհատականություն է նա, ում էությունն ունի գոյության սեփական առանցք։

© Գորշ

անտիպ - 82/2026

Իմ լռությունը, ձանձրույթն ու ինքնաբավությունը սոցիալական հարաբերություններում պայմանավորված է նրանով, որ միշտ ուրիշի մտքերում փնտրում եմ նրա սեփականը, նրա մեջ` իր իսկականը։ 

© Գորշ

անտիպ - 81/2026

Որում բացակայում է աղոթողի ինքնը ու ներկա է միայն եսը, բացակայում է Աստված. այն, ինչ սովորաբար հանդիպում է, կոչվում է անաստված աղոթք։

© Գորշ

անտիպ - 80/2026

Իմաստնությունը ոչ այնքան իմացություն է, ինչքան ինքն իր հետ անկեղծ լինելու ունակություն։ Այդ պատճառով իմաստնությունը համբերության, համարձակության և համեստության եռամիասնություն է։

© Գորշ

անտիպ - 79/2026

Լեզուներից կատարյալը պատահականությունն է։ Դրանով են խոսում տիեզերքը, աստվածներն ու սերը։

© Գորշ

անտիպ - 78/2026

Եթե մեղք, ապա այնքա՜ն արարչական, որ մեղք լինի այն մեղք համարելը։ Իմ բոլոր սերերը նույն մեղքից են, բոլոր մեղքերը՝ նույն սիրուց. սա՛ է իմ պառկած ութը՝ իմ հանգույցն ու թևերը։

© Գորշ

անտիպ - 77/2026

Այլ կլինի աշխարհն առանց ինձ պես իրեն հայողի, բայց նման կարոտ գոյություն ունենալու համար արժե, որ կա մահը։

© Գորշ

անտիպ - 76/2026

Մարդիկ ամենաշատն իրենց կասկածին են հավատում։

© Գորշ

անտիպ - 75/2026

«Հոգ չէ մարդկանց համատարած մանրանալը մինչև ավազահատիկ. մեծ միայնակին մեծ անապատ է պետք, իսկ մեծ անապատին` խորը ջրհոր։». Այս խոսքերով է ինքնարարը դիմում իր սրտին, երբ բարձրանում է հերթական ավազափոշին։

© Գորշ

անտիպ - 74/2026

Ոչ ոք չի փոխվում. ամենքն իսկականությամբ ավելանում են կամ պակասում, մնացյալը սպառման կերպարանքներ են։ Հավերժանոր է միայն այն, ինչն ինքնարար է։

© Գորշ

անտիպ - 73/2026

Ամբոխը բութ է` ինչպես անասնահոտը, ու, ինչպես անասնահոտը, հարմարվող. կոտորվում է` մինչև չորս ոտ, բայց շարունակում է ապրել, կարծես ոչ ոք չի պակասել։ Վտանգ, թե ապահովություն, նույն կերպ է արձագանքում. ուտում է` մինչև տապալում ու, մինչև հերթական մորթը, բազմանում։

© Գորշ

անտիպ - 72/2026

Այն բանից հետո, երբ տեսավ, թե ինչպես են ոչխարները ուտում հովվին ու շանը, գայլը ոռնում է լուսինն առ։

© Գորշ

անտիպ - 71/2026

Ինքնարարման դաստիարակությունս թույլ չի տալիս խառնվել ուրիշի հաճույքին։ Երբ մեկն ուզում է տառապել, ես չեմ միջամտում նրա հեշտանքին։ Տառապելը ցանկություն է, մնացածը` առիթ: Ցանկություն են բոլոր ապրումները։ Առհասարակ, ամենը, ինչ պատահում է մարդուն, ու նաև ամենքը, պատահում են նրա գոյաբանական կամք-կրքով ու երբեք ոչինչ չի պատահում դրանից դուրս կամ դրան հակառակ։ 

«Ճանաչիր քեզ» նշանակում է ճանաչիր գոյաբանական կամք-կիրքդ։

© Գորշ

անտիպ - 70/2026

Ինքնարարմանը նախորդում է երեք լռություն` խոսքի, մտքի, գոյաբանական, երեք մենակացում` ֆիզիկական, զգացմունքային, հոգևոր կամ փիլիսոփայական և երեք վերադարձ` հաղորդման, հայտնության, ինքնասերմանման։

© Գորշ

անտիպ - 69/2026

Մարդկային եռերգություն
Երեկո է, բոլորը մրցում են իրենց երջանկությամբ։ Գիշեր է, ամենքն առանձնանում են սեփական բարձին լացելու համար։ Առավոտ է, բոլորի դեմքին նույն ամոթխած ժպիտն է՝ երեկոյի հիշողության ու գիշերվա գաղտնիքի։

© Գորշ

անտիպ - 68/2026

Հանդիսատեսը դատավոր է, որը պատասխանատվություն չի կրում իր որոշումների համար, սակայն այդ որոշումները ստեղծում են բախտորոշ հետևանքներ մշակութային և հանրային կյանքի այլ ոլորտներում, ընդհուպ՝ անհատի ճակատագրում։ Այսպիսով՝ հանդիսատեսը նաև աստված է ու, միաժամանակ, քմահաճ երեխա. նրան դաստիարակող մտրակը միշտ պետք է տաք պահել կամ ապրել նրա ստեղծած դժոխքում։

© Գորշ