Սարից գլորեցի՝ ոտքի կանգնեց։
Խորտակեցի ծովում՝ լողաց։
Նետեցի անդունդը՝ ճախրեց։
Դիմացավ տապին ու ցրտին, ծարավին ու քաղցին, եթերային օդին ու գերեզմանի անօդին։
Սպանում եմ՝ ինչպես անասունի, ողջ է մնում՝ ինչպես Աստված. ես՝ էլի, ինքն՝ ավելի ... ։
... բայց Աստվա՛ծ էլ պիտի մեռնի, որ ինքնարարում լինի։
© Գորշ
