անտիպ - 89/2026

Իմաստն անմահանալը չէ. ի վերջո նման արտոնություն ոչ ոք չունի։ Հարատևելն էլ իմաստը չէ. կրկնությունն ինքնին մահ է։ Իմաստն արթնանալն է, որի համար կա ապրելը ու արժե մեռնելը։

© Գորշ

անտիպ - 88/2026

Ա՜խ այդ կիսատող հույսը. այդ կեղծ փրկիչն ու ինքնարարման հակոտնյան, սիրո և ինքնասիրության այդ թշնամին, կամքը հեգնող այդ գաճաճ ծաղրածուն։

© Գորշ

անտիպ - 87/2026

Բարձր ճաշակին հաճո չէ մարդամոտությունը, որն այն կրողին դարձնում է բոլորինը՝ ինչպես բակի շներին։ Նմանների հետ էլ՝ ոչ ավելի մոտ, քան պարզած ոտքի երկարությունն է։

© Գորշ

անտիպ - 86/2026

Ինքնաճանաչողության ամենանուրբ հեգնանքը կայանում է նրանում, որ ամեն անգամ, երբ թվում է արդեն բացարձակ է մենակությունը, մեկն անպայման հեռանում է։ 

© Գորշ