անտիպ - 88/2026

Ա՜խ այդ կիսատող հույսը. այդ կեղծ փրկիչն ու ինքնարարման հակոտնյան, սիրո և ինքնասիրության այդ թշնամին, կամքը հեգնող այդ գաճաճ ծաղրածուն։

© Գորշ

անտիպ - 87/2026

Բարձր ճաշակին հաճո չէ մարդամոտությունը, որն այն կրողին դարձնում է բոլորինը՝ ինչպես բակի շներին։ Նմանների հետ էլ՝ ոչ ավելի մոտ, քան պարզած ոտքի երկարությունն է։

© Գորշ

անտիպ - 86/2026

Ինքնաճանաչողության ամենանուրբ հեգնանքը կայանում է նրանում, որ ամեն անգամ, երբ թվում է արդեն բացարձակ է մենակությունը, մեկն անպայման հեռանում է։ 

© Գորշ

անտիպ - 85/2026

Տարերային խոստովանություն

Գոլորշացրել եմ բոլոր հույզերս, ու դրանք ամպել են գլխիս` այնքա՜ն գորշ, այնքա՜ն հղի։ Տնքում է երկինքը` ինչպես կիրքս և մռնչում է` ինչպես կամքս, ինչպես կուրծքս` դողում է արարչական աղետի տենչանքից, բայց դու դեռ ծիկրակում ես ինձ։ 

Մեծն իմ լուսատու, մայր իմ հավատամքի ու հայր, իսկական է սերդ առ ինձ` ինչպես լույսդ ու անկասկածելի` ինչպես խավարս, գիտե՜մ, բայց իմն էլ անզիջում իսկության է, ինքնակերտ ու ես չեմ կարող չտրվել լուսնի գայթակղությանը. ես պիտի՜։

Թող եղիցի՛, թու՜յլ տուր հնչի օրորոցայինն ինքնարարի։

© Գորշ