անտիպ - 134/2026

Մեծ մասամբ կյանքն ավելի շուտ է լքում մարդկանց, քան նրանց հանդիպում է մահը։ Մահն ինչ-որ իմաստով նման է անգղի. հայտնվում է, երբ արդե՛ն կյանքն ընդհատված է, իսկ այն, ինչը սովորաբար կոչվում է հոգեհանգստի կամ հուղարկավորության արարողություն, այլ բան չէ, քան սանիտարական ծես։ Շատերի դեպքում միջանկյալ ժամանակահատվածը տևում է տասնամյակներ, բայց միայն այն բանի համար, որ մահը մենակ է, իսկ մեռելներն անհամար ու երկարակյաց։

© Գորշ

անտիպ - 133/2026

Երբեմն, գիշերն այնպիսի կրքով է սիրում և այնքան է նրբացնում, որ լուսաբացի հպումը ցավով եմ զգում:

© Գորշ

անտիպ - 132/2026

Գորշի ռեփոսոֆիա

Մի՛ ասա այն, ինչը չգիտես։
Մի՛ բացառիր, որ սխալ գիտես։

Խոստումներ մի՛ տուր, իսկ տալուց` կատարիր, եթե անգամ չկատարելն արդար է։

Քիչ խոսիր, շատ լսիր. էս շատ ես լսել,
Բայց նաև կարճ երևա, երկար դիտիր. էս արդեն նոր բան ա։

Հարգի՛ր մեծերին, բայց մի՛տքը, ո՛չ թե տարիքը։
Փոքրերի՛ն էլ հարգիր. այս դեպքում հենց տարիքը։
Առհասարակ, հարգի՛ր բոլորին, մինչև իրենց անարգանքը։

Սիրում ես՝ վերցրու, վերցրել ես՝ սիրի՛ր ընդմիշտ։

Ոչ ոք քեզանով թող չփչանա, թեկուզ եթե հանդիպածն արդեն փչացած ա։

Ստել չգիտես՝ ճիշտն ասա. սա էլ հին բանա։
Ստել գիտես՝ նամանավանդ ճիշտն ասա. էս մեկը նոր ա։

Ուրիշի գաղտնիքների զրահապահարան եղիր,
Սեփականին՝ վառարան։

Համեստ եղիր ուրիշում, քոնում՝ բնական, բնականում՝ բանական։

Վախենալը նորմալ է՝ կենդանի ես,
Չհաղթահարելը նորմալ չի՝ անասուն չես։

Չիմանալն էլ ամոթ չի. էս հայտնի հնի ռեմիքսն ա,
Բայց հարցնելն ամոթ ա, եթե նախ ինքնուրույն չես փորձել։

Ճանաչի՛ր ինքդ քեզ, բայց նախ հանդիպի՛ր քեզ։

Սիրո մեջ հպարտ չլինես, բայց նաև խղճով չլինես,
Ու, նամանավանդ, խեղճ չլինես. էս արդեն ու՛ր էլ լինես։

Աչքե՛րը չեն խոսուն, այլ` հայացքը. սա հնի ճշգրտումն ա,
Իսկ հայացքն աչքերով չի՝ հոնքերով ա։

Եթե մի բան ուզում ես, նախ հարցր ա՝ ինչու՞ ես ուզում,
Որ պարզես՝ դու, թե ուրիշն է քո փոխարեն ուզում։

Միշտ ստուգի՛ր, թե ում են պատկանում մտքերը՝ նամանավանդ քոնը։

Բոլոր խաբեություններից հատկապես ինքնախաբեությունից զգուշացիր։
Սա որ բացահայտես, մյուսները կբացառես։

Կամքի ազատության վրա շատ մի լարվիր. ինչ էլ անես, ուրիշի համար էլ ա։
Ուրեմն ինչ էլ անես, ինքնակամ արա, հատկապես, երբ ստիպված ես։
Միայն մեռնելն ա, որ բացառապես ինքդ քեզ համար ա,
Տենց մեկ էլ ցավն ա ու տառապանքը։

Սովորիր բա՛ց թողնել, բայց նախ ինքդ քեզ,
Բայց նաև ընդունե՛լ սովորիր՝ էլի նախ ինքդ քեզ։

Ամբոխում արծվի հետ եղիր, ամբոխից դուրս՝ գայլի,
Բայց երկու դեպքում էլ օձը թող ներկա լինի։

Անսահմանության երկու տեսակ էլ կա,
Բայց մենակ եղիր, հիմար լինելու փոխարեն։

Անապատում ջրհոր եղիր, օվկիանոսում՝ կղզի,
Բայց փրկչություն վաճառող մի՛ եղիր։
Առհասարակ, թե կարող ես, վաճառական մի՛ եղիր։

Եսիդ ու ինքիդ հանդիպումներում թող ինքը հաղթանակի։

Ինչպես էլ շարունակես, թող ինքնարարմամբ ավարտվի։

© Գորշ

անտիպ - 131/2026

Ամբոխի անտարբերությունն ավելի բարձր գնահատանք է, քան գիտակի ուշադրությունը ու, ի տարբերություն դրա, հաստատապես անկեղծ։

© Գորշ