անտիպ - 151/2026

Առանց «մարդասպան» ինքնարարության՝ «ճանաչի՛ր ինքդ քեզ»-ը փնտրտուք է դիմակների մեջ, որը, լավագույն դեպքում, ավարտվում է ամենահարմար դիմակը գտնելով։ Չի՛ կարող լինել մարդ ու լինել առանց դիմակ։

© Գորշ

անտիպ - 150/2026

Այս գոյաձևը չարժե, որ լինի հավերժական, ու մե՛նք էլ, ինչպիսին որ կանք, չարժենք, որ լինենք հավերժական։ Ծնունդից մահ հատվածում իմաստ ունի միայն յուրաքանչյուր ապրած հույզը` այն էլ միայն ի՛ր ժամանակում, ուրիշ ոչինչ իմաստ չունի։ Հենց հույզն է հավերժության հպումը հոգուն, բայց իսկականը, ինքնինը. այն, որը տրվում է պարզապես, կուզեք` հենց այնպես։ Ձեռք բերված ամեն բան, հենց միայն նրա համար, որ ձեռք բերված է, իսկական չէ։ Հազվադեպ է բախտ վիճակվում հանդիպել իսկական տառապանքի, այն, որ նման է տարերային աղետի. թեկուզ վնասում, բայց չի չարացնում, անգամ կլանում է, հիացնում ու ներշնչում։ Ուրախության իսկականն էլ հաճախ չի հանդիպում, առհասարակ, իսկական քիչ բան է հանդիպում ու ամենն այս այն պատճառով, որ մարդիկ, նախ, իրենք իրե՛նց են հազվադեպ պատահում, իսկ պատահելուց` ճանաչում։

© Գորշ

անտիպ - 149/2026

Լռությունը, որը մտածված, հիմնավորված և ինքնուրույն չէ, համանման խոսքի նման հիմար, անպատասխանատու և ծառայամիտ է՝ տարբերությամբ, որ անաղմուկ է։ Նման լռությունը, համատարած ձայնային աղտոտվածության պայմաններում, ունի միայն առողջաբանական նշանակություն, ոչ ավելին։

© Գորշ

անտիպ - 148/2026

..., բայց իրականությունն այն է, որ յուրաքանչյուրն Արարչին մոտենում է այնքան, ինչքան մենանում է առ ինքնը յուր։

© Գորշ