անտիպ - 40/2026

Ինչքան հաճախ ու ինչքա՜ն բաներ ենք իմաստավորել միայն նրա համար, որ դրանց անիմաստությունից չձանձրանանք, ընդհուպ՝ ինքներս մեզնից ու մերձավորներից։ Ինչքա՜ն հաճախ ենք սիրել, զերծ մնացել սպանել-ինքնասպանվելուց հենց ա՛յս աճպարարության շնորհիվ։ Կամ, գուցե, պետք է լրջորեն խորհել՝ ուրվական չե՛նք արդյոք իմաստազուրկ աշխարհում։

© Գորշ 

անտիպ - 39/2026

Մարդու իմացությանը հասու չէ այն ամենի էության ամբողջականությունը, որը չի արարվել իր կողմից։ Արարելու իմաստային լրիվությունը պատկերացնելու համար բավական է այն, որ երեխա ծնելն, անգամ, արարչություն չէ` նախ, որովհետև ծնվելը դեռ բովանդակվել չէ։

Իսկ ինքնաճանաչ կարող է լինել միայն ինքնարարը։

© Գորշ 

անտիպ - 38/2026

Ճանաչելով, միաժամանակ, արարվում է ճանաչելին, հետևաբար, հայել նաև նշանակում է ստեղծել։ Ինքնահայեցումից զերծ մարդն աստիճանաբար դադարում է լինել փիլիսոփայական նշանակությամբ սուբյեկտ (ճանաչող, արարիչ, ես, պատճառ). այդպիսիք դառնում են (մնում են) ուրիշների հայեցման` ընդհուպ հայեցողության օբյեկտ (հետևանք)։ 

Ո՛վ հակված է ինքնարարման, ի՛նքն է ընտրում իրեն հայողին, ապա նաև ի՛նքն է ստեղծում նրան։

© Գորշ 

անտիպ - 37/2026

Ամենքն էլ ինչ-որ չափով բացակա է ներկայից. ամենքն էլ ինչ-որ չափով մեռած է։

© Գորշ