անտիպ - 67/2026

Վերջերս առիթ ունեցա մասնակցելու հոգեհանգստի արարողության. ներկաներից միայն հանգուցյալն էր իսկական։ Հետո առիթ ունեցա մասնակցելու տոնախմբության. հանգուցյալի կարիք կար։ Փորձեցի հակառակ ծայրահեղության մեջ գտնել կորսվածը. քանդեցի առաջին պատահած խանձարուրը` արդեն կեղծված էր։

Հիմա փորձում եմ հասկանալ` երազ էր, ցնորք, թե իրականություն։

© Գորշ

անտիպ - 66/2026

Մարդու ամենաազնիվ և խորազգա զգայարանը հոտառությունն է։ Կարելի է ասել՝ հոտառությունը ոչ թե մարմնի, այլ հոգու զգայարան է. հինգից հենց նրանով է ճանաչում, ընտրում և ընդունում հոգին ու այնքան անսխալական, որ կարելի է բանաձևել «Քոնը նա է, ով քոնն է հոտով» աքսիոմը։

© Գորշ

անտիպ - 65/2026

Երբ արդար չէ, բարի է կամ չար։ Երբ իսկական չէ, լավ է կամ վատ։ Երբ սեր չէ, ճիշտ է կամ սխալ։ Երբ մարդկային չէ, անմարդկային է կամ վերմարդկային։

Երբ ինքնարար է, ինչպես տիեզերքը, բնությունը, սերը, միշտ անդին է բարուց և չարից, լավ ու վատից, ճիշտ ու սխալից և, ինչպես տիեզերքը, բնությունը, սերը, անմարդկային է ու վերմարդկային։

© Գորշ

անտիպ - 64/2026

Վայրը, որտեղ ստրուկը հպարտ է, կոչվում է հայրենիք։ Որտեղ ստրուկը խեղճ է, կոչվում է գաղութ։ Հայրենիքից ու գաղութից առավել` ստրուկն արտասահմանն է սիրում, քանզի այնտեղ նա կարող է լինել անտարբեր։ Ի վերջո, ստրուկի բոլոր սերերն են «արտասահմանյան»` սերն առ հայրենիք, սերն առ ազատություն, սերն առ ինքը։

© Գորշ