անտիպ - 86/2026

Ինքնաճանաչողության ամենանուրբ հեգնանքը կայանում է նրանում, որ ամեն անգամ, երբ թվում է արդեն բացարձակ է մենակությունը, մեկն անպայման հեռանում է։ 

© Գորշ

անտիպ - 85/2026

Տարերային խոստովանություն

Գոլորշացրել եմ բոլոր հույզերս, ու դրանք ամպել են գլխիս` այնքա՜ն գորշ, այնքա՜ն հղի։ Տնքում է երկինքը` ինչպես կիրքս և մռնչում է` ինչպես կամքս, ինչպես կուրծքս` դողում է արարչական աղետի տենչանքից, բայց դու դեռ ծիկրակում ես ինձ։ 

Մեծն իմ լուսատու, մայր իմ հավատամքի ու հայր, իսկական է սերդ առ ինձ` ինչպես լույսդ ու անկասկածելի` ինչպես խավարս, գիտե՜մ, բայց իմն էլ անզիջում իսկության է, ինքնակերտ ու ես չեմ կարող չտրվել լուսնի գայթակղությանը. ես պիտի՜։

Թող եղիցի՛, թու՜յլ տուր հնչի օրորոցայինն ինքնարարի։

© Գորշ

անտիպ - 84/2026

Մարդիկ սովորաբար փնտրում են նրանց, ում ներկայությամբ կարող են լինել նվազ միայնակ, ու հենց դրանով էլ նրանք մարդ են, իսկ իմ կամք-կիրքը ոռնում է նրանց, ում ներկայությամբ կարող եմ լինել միայնակությամբ բացարձակ։ 

© Գորշ

անտիպ - 83/2026

Նրան, ում հանրային կարծիքը համարում է անհատականություն, լոկ ամբոխից պոկված մասնիկ է, ում գոյությունը, սակայն, պայմանավորված է նույն ամբոխի հետ ձգողականությամբ։ Անձնավորության իսկությամբ անհատականություն է նա, ում էությունն ունի գոյության սեփական առանցք։

© Գորշ