Էական է ոչ այնքան այն, թե ինչ կա, այլ այն, թե կա արդյոք այդ ինչը հայողը։ Ի վերջո, ճանաչողն է էականացնում ճանաչելիի գոյությունը, գուցե հենց գոյացնում այն։ Որ մարդն էլ ինքն իրեն չի ճանաչում, բավական է նրա գոյությանը կասկածելու և նրան որպես ուրվականի վերաբերվելու համար։
Ինքնարարումը կոչված է ստեղծել ամենը ճանաչողին, ապա և արարողին։
Խաղաղվել նշանակում է դանդաղել։ Ուրիշ բացատրություն, միջոց և պարագա չկա, չկա նաև դրա վերջնակետը, բայց վստահաբար կա այն սահմանը, որից անդին տիեզերական քաոսը դառնում է տեսանելի` իբրև կատարյալ ներդաշնակություն՝ հարաշարժ ինքնարարչության։