Երբ մտորումը ոչ ոք չի լսում, բայց այն ունի հասցեատեր և(կամ) վկա, կոչվում է արտաքին լռություն (պայմանականորեն` ԼՌԵԼ ԽՈՍՔԸ)։ Երբ մտորումը չունի վկա և հասցեատեր, թեկուզ եթե այն լսելի է, կոչվում է ներքին լռություն (պայմանականորեն` ԽՈՍԵԼ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆԸ)։ Այսպիսով, արտաքին լռությունը կարող է արտահայտվել ընդհուպ ներքին աղմուկով, բայց արտաքուստ միշտ անձայն է, իսկ ներքին լռությունը կարող է արտահայտվել նաև ձայնով, բայց միշտ անաղմուկ է։Արտաքին լռությունը ոչ այնքան իմաստնությանը, ինչքան էթիկային դասվող բան է, երբ մարդն ունենում է իր աղմուկով միջավայրը չաղտոտելու խոհեմություն, հետևաբար, բացառապես մարդուն բնորոշ և մարդուն բնորոշող է, իսկ ներքին լռությունն, անպայման, իմաստնություն է և այն կրողն այլ ու ավելին է, քան մարդն է։
© Գորշ
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.