անտիպ - 58/2026

Երբ թվում է ամենադժբախտն ես, նշանակում է՝ այդ պահին ճիշտ երաժշտություն չի հնչում։ Երբ թվում է ամենաերջանիկն ես, այդ պահին ևս ճիշտ երաժշտություն չի հնչում։ Առհասարակ, միշտ թվում է ավելի շատ, քան կա կամ լինում է, բայց այստեղ բանն առաջնահերթ երաժշտության վերմարդկային իսկության մասին է։ Ճիշտ երաժշտության անհայտության պարագայում ճիշտ է լսել դրա անսխալականը, որը կոչվում է ներքին լռություն։

© Գորշ

անտիպ - 57/2026

Որտեղ տգիտությունը չի ընկալվում որպես ծանր հանցագործություն, ծուլությունը` մեղք, իսկ ինքնաճանաչողությունը` առաքելություն, չի կարող լինել բանականորեն առողջ, ապրելակարգով հոգևոր և գոյությամբ իմաստավոր հասարակություն։ Ըստ այդմ, կարելի է որոշել յուրաքանչյուր հանրույթի հիվանդության տեսակն ու աստիճանը` հաճախ պարզելով, որ ոչ միայն բուժական դաստիարակության, նաև փրկչական անդամահատության համար է ուշ. պետք է հերձել։

© Գորշ

անտիպ - 56/2026

Յուրաքանչյուր պետություն, հասարակություն և ծնող փորձում է երեխայի մեջ սպանել նրա սեփական կյանքը և դնել իրենը, ու երեխաներից քչերին է հաջողվում փրկվել, իսկ ավելի ճիշտ է ասել` հարություն առնել։ Մարդկանց ծնունդը, առավելապես, ոչ թե նորի հայտնություն է, այլ նույնի բազմացում։

© Գորշ

անտիպ - 55/2026

Ամբոխը սեփական կյանքից դասալիք մարդկանց միավորում է։ Թեպետ սոցիալական հաղորդակցության ակտիվությունը նմանների հատկանիշն է, բայց ամբոխից խուսափողն էլ միշտ չէ, որ ինքնաբավ է, քանզի պատահում են անասուններ, որոնք հոտից անջատ են արածում։

© Գորշ

անտիպ - 54/2026

Ոչ միայն խոսքն ու միտքը, նաև լռությունն է տարբեր լեզուներով։ Լռություն կա երկխոսություն է, բայց կա նաև՝ երկխոսության բացակայություն է։ Կա, որ լռում են իմաստնաբար, կա որ` հիմարաբար։ Լռություն կա բարձրի է, կա, որ ցածրի է ու միջակի։ Ի վերջո, կա լռություն, որում Աստված է, կա, որում սովորական անասուն է։ Ընդհանրապես, լռությունը միջոց ու վիճա՞կ է (գործիքային լռություն) թե՞ նպատակ ու էություն (գոյաբանական լռություն) էականորեն տարբեր բաներ են, բայց այնքա՜ն շփոթած։

© Գորշ

անտիպ - 53/2026

Նա, ով ուրիշին կոչում է իր կյանքի ուսուցիչ, այդ կերպ հայտարարում է իր աշակերտական (ցածրորակ) պատասխանատվության մասին։ Նա, ով չի առարկում նման կոչմանը, բացահայտում է իրեն՝ որպես ուրիշի աշակերտական միամտության վաշխառու։

© Գորշ

անտիպ - 52/2026

Ինքնիշխանի մանիֆեստ
Ջնջի՛ր քո մեջ այն ամենը, ինչը սովորույթ է, պատահական է և ժառանգած. եղի՛ր ինքնարար, կամ, գոնե, գերմարդ։

© Գորշ 

անտիպ - 51/2026

Չկա առավել մեծ անձնազոհություն, քան մարդկային բոլոր սերերի զոհաբերումը, և չկա դրա համար առավել բարձր նպատակ, քան ինքնարարմամբ մարդուն հաղթահարելը։

© Գորշ

անտիպ - 50/2026

Ամենքը «նորանում է» այնքան հաճախ, ինչքան հաճախ է առնչվում կյանքի աբսուրդին ու բարձրանում է այնքան բարձր, ինչքան խորն է բացահայտում աբսուրդը։ 

© Գորշ

անտիպ - 49/2026

Հիմարը թշվառ է, երբ, միաժամանակ, տգեղ է։

Միայն գեղեցկության բախտավորությունը ժամանակավոր ու անկայուն է։ 

Իմաստունի համար գեղեցկությունը հավելյալ զարդ է, բայց երբեք երջանկության պայման չէ, իսկ բացակայությունն էլ դժբախտության պատճառ չէ։ Ընդհանրապես, իմաստնության հատկանիշն այն է, որ այն երբեք չի լինում երջանիկ կամ դժբախտ ու միշտ անդին է հիմարության այդ երկու ծայրագույն աստիճաններից։

© Գորշ

անտիպ - 48/2026

Ինքնարարում. ինքնուրույնացում (բազմա)տիեզերքի ինքնարարության մեջ։ Ինքնագիտակցումն այլ ճակատագիր չունի։

© Գորշ 

անտիպ - 47/2026

Բարձրակարգ բնավորության տեր անձին վիրավորական է ո՛չ այնքան խաբեությունն ինքնին, որքան երբ դա փորձում են անել պարզունակ եղանակով, քանզի դա նշանակում է, որ անձը չհարգելուց զատ, անարգում են նաև նրա բանականությունը։ Իսկ ինքնախաբեությունն անարգանք է, որը նա երբեք չի ներում, եթե անգամ այն ուրիշինն է։

© Գորշ

անտիպ - 46/2026

Շուրջը, հեռվում, ամենուր բոլորն անդադար իրար ինչ-որ բաներ են պատմում, ինչ-որ բաներ` բացատրում, ինչ-որ բաներում` համոզում, բայց պարզվում է` բոլորը խոսում են նույն բանի մասին։ Յուրաքանչյուրին թվում է, թե իր պատմությունը հատուկ է, իր հասկացածն` ավելին, իմացածը` միակ ճշմարիտ։ Գրողը տանի, հիմարներն այնքան ներդաշնակ են աղմկում, որ լուռ ներկայությունն անգամ ավելորդություն է։

Որտե՞ղ լռել հատուկը, ավելին, ճշմարիտը ...

© Գորշ

անտիպ - 45/2026

Այն, որը շարունակում է արարել ինքն իրեն` այդ կերպ և իր արարչին, երբ վերջինս արդեն չկա, համարվում է ինքնարարական։ Ես իմ փիլիսոփայությանը տալիս եմ այդ կամքն ու կիրքը` իմ ամենն ու ամենան։

© Գորշ

անտիպ - 44/2026

Այո՛, ես անաստված եմ. մարդկանց մեջ միայն աստվածայինն եմ սիրում, բայց նրանք համառորեն մնում են մարդ, իսկ համառության մեջ` աղանդավոր։

© Գորշ

անտիպ - 43/2026

Բոլոր ժամանակներում մարդկային անշնորհակալությունն ամենաշատն արտահայտվել է պատահականության նկատմամբ, ինչը, թերևս, անմեղացված է տգիտությամբ, եթե, իհարկե, անտեսենք «ամենքն ի ծնե մեղավոր են»-ի և «ամենքն ի ծնե տգետ են»-ի նույնությունը (մյուս մեղքերն ածանցյալ են) որից, սակայն, քավության քչերն են ձգտում, իսկ ավելի քչերը՝ հասնում։

© Գորշ

անտիպ - 42/2026

Ուրիշի թերությունը, սխալը, մեղքը չունի օգտագործելու այլ առաքինի նպատակ, քան ինքնադաստիարակությունն է։

© Գորշ 

անտիպ - 41/2026

«Ինքնարարում»-ը լրացնում է ինչպես Շոպենհաուերի «Կամք»-ը և «Կամքի իմաստը հենց կամքի (ինքն իր) մեջ է»-ն, այնպես էլ Նիցշեի «Կամք՝ առ իշխանություն»-ը. միայն ինքնարարումը կարող է լինել անսպառ` որպես նպատակ և բարձրագույն` որպես իշխանություն։ 

© Գորշ 

անտիպ - 40/2026

Ինչքան հաճախ ու ինչքա՜ն բաներ ենք իմաստավորել միայն նրա համար, որ դրանց անիմաստությունից չձանձրանանք, ընդհուպ՝ ինքներս մեզնից ու մերձավորներից։ Ինչքա՜ն հաճախ ենք սիրել, զերծ մնացել սպանել-ինքնասպանվելուց հենց ա՛յս աճպարարության շնորհիվ։ Կամ, գուցե, պետք է լրջորեն խորհել՝ ուրվական չե՛նք արդյոք իմաստազուրկ աշխարհում։

© Գորշ 

անտիպ - 39/2026

Մարդու իմացությանը հասու չէ այն ամենի էության ամբողջականությունը, որը չի արարվել իր կողմից։ Արարելու իմաստային լրիվությունը պատկերացնելու համար բավական է այն, որ երեխա ծնելն, անգամ, արարչություն չէ` նախ, որովհետև ծնվելը դեռ բովանդակվել չէ։

Իսկ ինքնաճանաչ կարող է լինել միայն ինքնարարը։

© Գորշ 

անտիպ - 38/2026

Ճանաչելով, միաժամանակ, արարվում է ճանաչելին, հետևաբար, հայել նաև նշանակում է ստեղծել։ Ինքնահայեցումից զերծ մարդն աստիճանաբար դադարում է լինել փիլիսոփայական նշանակությամբ սուբյեկտ (ճանաչող, արարիչ, ես, պատճառ). այդպիսիք դառնում են (մնում են) ուրիշների հայեցման` ընդհուպ հայեցողության օբյեկտ (հետևանք)։ 

Ո՛վ հակված է ինքնարարման, ի՛նքն է ընտրում իրեն հայողին, ապա նաև ի՛նքն է ստեղծում նրան։

© Գորշ 

անտիպ - 37/2026

Ամենքն էլ ինչ-որ չափով բացակա է ներկայից. ամենքն էլ ինչ-որ չափով մեռած է։

© Գորշ

անտիպ - 36/2026

Ձեր սրբադասած բոլոր սերերը պայմանական են։ Դուք չեք ընտրել ձեր ծնողին, ազգը, լեզուն, հայրենիքն ու կրոնը, իսկ հետո էլ (ինքնա)ճանաչողությամբ չեք հաստատել։ Ապա ինչու՞ պետք է կարծել, որ այլ հարցերում ձեր կամքը կարող է լինել ազատ, սերը` անպայմանական։

© Գորշ 

անտիպ - 35/2026

Ինքնազոհության մեջ, միաժամանակ, նուրբ երանգով արտահայտվում է ինքն իրեն զոհաբերողի արհամարհանքն առ նա, հանուն ում կատարվում է զոհաբերությունը։ Անգամ աստվածաշնչյան հայտնի առասպելն ավելի շատ արհամարհանքի ակտ է, քան սիրո հավատչյա։

© Գորշ 

անտիպ - 34/2026

Դեռ չի պատահել, որ որևէ մեկի սերն ամբոխի հանդեպ ավելանա իշխանական բարձունքին հասնելուց հետո, քան, որ եղել է մինչ այդ կամ, գոնե, նույնը մնա, եթե անգամ այդ սերն է պատճառ եղել իշխանության ձգտելու։ Կարծես հենց այդ բարձունքից է ավելի պարզորոշ այն, ինչը բացառում է սերն առ ամբոխը։ Նույնիսկ ամբոխից սերվածն իշխանական բարձունքից արհամարհում է իր ծնողին, իսկ ծնողն ապա՝ իր բոզորդուն։ Բայց սա այն մասին է, որ նա, ով իր մեջ չի բացահայտում ինքնիշխանության բարձունքը ու բավականաչափ չի բարձրանում այն, սիրո հարցում մնում է «ծնողական ինքնախաբեության» և «որդիական անառակության» միջակայքում սահմանափակված միջակություն։

Սերը կա ինքնարար բանականություն։

© Գորշ

անտիպ - 33/2026

Հաջորդ կյանքի համար խոստումն ինքնարարի մոտ չի կարող առաջացնել այլ զգացում, քան արհամարհանքն է խոստացողի հանդեպ, ու այլ ցանկություն, քան, որ բոլոր վերջակետերը պետք է դնել այս մեկում։

© Գորշ

անտիպ - 32/2026

Երբ ասվում է զարգացում, պետք է նկատի ունենալ, որ այն ոչ թե մարդու փոխվելու, այլ նույնը մնալու միջոցների կատարելագործման մասին է։ «Մարդ-աստվածների» և «մարդ-անասունների» գոյությունը փոխպայմանավորված է, ահա՛ թե ինչի մասին է «մարդ մնալու» գաղափարաբանությունը, որի իմաստային ճգնաժամը չի կարող անվերջ անտեսվել։ Ինչ-որ պահից սկսած` այս երկու դասակարգերը կշպրտեն «մարդ» դիմակը։

© Գորշ 

անտիպ - 31/2026

ՆԵՐՔԻՆ ԼՌՈՒԹՅՈՒՆԸ (տես՝ https://tigran-gorsh.blogspot.com/2026/01/22026_11.html) ստեղծում է ՁԱՅՆԱՅԻՆ ՎԱԿՈՒՈՒՄ, որն արգելում է ԱՐՏԱՔԻՆ ԱՂՄՈՒԿԻ թափանցումը գիտակցություն։ Առանց այս ԳԻՏԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՖԻԼՏՐԻ հնարավոր չէ ունենալ անպայմանական ինքնախոսություն և ինքնախոսության անարատություն։

© Գորշ 

անտիպ - 30/2026

Նույնիսկ, երբ ջնջվում են (ինքնա)խաբեության գույներն ու ի հայտ գալիս` սև ու սպիտակ փաստերը, մարդիկ հանգում են սխալի, որովհետև վճռում են` ըստ մեկ գույնի գերակայության, իսկ ճշմարտությունը միշտ գորշ է։

© Գորշ

անտիպ - 29/2026

Ինչպես գեղեցիկը կարող է լինել հանցավոր շատ, այնպես էլ իմաստնությունը` հրեշավոր խորը։

© Գորշ

անտիպ - 28/2026

Երբևէ իմ տեսած ամենասիրուն ժպիտը եղել է այն, որում մահացել էին բոլոր հույզերը։ Ես այն միանգամից խորագրեցի «մահվան ժպիտ»։ Այն նույն չափ սառն էր, նույն կերպ` խորհրդավոր ու այնքա՜ն իմաստավորող ապրելը։ Այդուհետ ես հափշտակված եմ ինքնարարման գաղափարով։

© Գորշ

անտիպ - 27/2026

Ցանկացած իմաստ իր բարձրակետում աբսուրդ է։ Մարդիկ դրան հասնում են, երբ ստիպված են կամ ճանաչողության մոլագար, բոլոր այլ դեպքերում նրանք գտնվում են իմաստալիության միջակայքում (իմաստալից միջակություն)։

Աբսուրդը մարդ բանականի ինքնասպանության անդունդն է, ու ինքնասպաններից քչերին է հաջողվում իրենց թռիչքով բացահայտել, որ աբսուրդն ունի հանդիպակաց ափ. այն խնձահովիտն է սահմանափակ ճանաչողության և ճանաչելիի անսահմանության միջև։

© Գորշ

անտիպ - 26/2026

Կյանքը հնարավոր չէ բացատրել. կարելի է միայն մեկնաբանել։ Ուրեմն մեկնաբանել արարչաբա՜ր ...

© Գորշ 

անտիպ - 25/2026

Երկինքը՝ երկրպագում, հողը պատվում է գիշատչին, իսկ զոհի դերը լոկ միջանկյալ է։

© Գորշ

անտիպ - 24/2026

Ինքնարարման ուրվականն առանձնահատուկ սիրում է հայտնվել անկողնում` հատկապես թարմ և ճերմակ, ու երբ մարդու բոլոր վկաներն անհետանում են խավարում, իսկ նրանց ձայները խլանում` քնին նախորդող թմրության մեջ,  նա շշնջում է բարձի միջից` բարև՜, միջակությու՛ն, կուզեի՞ր արարիչ լինել ... 

© Գորշ

անտիպ - 23/2026

Կրկնությունը մահվան հրեշտակ է` խրախճացող մարդկանց առօրյայում։ 

© Գորշ

անտիպ - 22/2026

Մարդու և Աստծո միջև անդրադարձող ամոթի լռություն է, Մարդու և Գերմարդու միջև` փոխադարձ արհամարհանքի։

Մարդու և Ինքնարարի միջև չկա փոխպայմանավորում. անտարբերության լռություն է։

© Գորշ

անտիպ - 21/2026

Նա, ով մահացավ այսօր, երեկ ծրագիր ուներ վաղվա համար։ Արթնացի՛ր, ընդունի՛ր, թու՜յլ տուր քեզ։

© Գորշ 

անտիպ - 20/2026

Երբ մեկը դառնում է արքա, նրա ծնողն ինքնաբերաբար դառնում է արքայածին, ..., աստվածացողի ծնողն էլ ինքնաբերաբար դառնում է աստվածածին։ Կամքս այն է, որ նրանք, ովքեր եղել են (կան) ինքնարարմանս մասնակից, ինձ հանդիպելուց իրենց հայտնաբերեն ավելի բարձրում, քան էին(են)։ 

Այլանդակ (այլ անդակ) այս գոյությունը կոչվում է «Ես սեր եմ, մնացածը ես չեմ»։

© Գորշ 

անտիպ - 19/2026

Մարդիկ խուսափում են ներանձնացումից, քանզի փակ տարածքում զգալի է սեփական շնչառության գարշահոտը։ Ինքնասուզման մեջ գալիս է մի աստիճան, որ դրանից հետոն անհնար է առանց ինքնամաքրման։

© Գորշ

անտիպ - 18/2026

... էական նշանակություն ունի՝ սահմանը հատվել է տակով, թե` բարձրով. հենց միայն դա՛ էլ նշանակություն ունի։

© Գորշ

անտիպ - 17/2026

Չկա կնոջ համար առավել ողբերգական դրություն և այդ դրությունն առավել ամբողջական բնութագրող այլ բան, քան այն, երբ նա կարող է կոչվել (համարվել) տղամարդ-կին։
Երբ կինը ցույց է տալիս իր ուժեղ լինելը, այդ կերպ ակնարկում է «թույլ» լինելու տիեզերական իր իրավունքն իրացնելու պահանջի մասին։ ... այդուհետ, երբ ստիպված է, նա լինում է ուժեղ՝ արդեն որպես կենակից տղամարդուն, ապա, հատկապես դրա անգոյութան դեպքում, ամենայն տղամարդկայինին ուղղված արհամարհանք։

© Գորշ

անտիպ - 16/2026

Սարից գլորեցի՝ ոտքի կանգնեց։

Խորտակեցի ծովում՝ լողաց։

Նետեցի անդունդը՝ ճախրեց։

Դիմացավ տապին ու ցրտին, ծարավին ու քաղցին, եթերային օդին ու գերեզմանի անօդին։

Սպանում եմ՝ ինչպես անասունի, ողջ է մնում՝ ինչպես Աստված. ես՝ էլի, ինքն՝ ավելի ... ։

... բայց Աստվա՛ծ էլ պիտի մեռնի, որ ինքնարարում լինի։

© Գորշ

անտիպ - 15/2026

Սերը երբեք և որևէ իմաստով պատկանելու մասին չէ։ Իսկ սիրել իրար նշանակում է հանդիպել նույն սիրո մեջ՝ առանց իմ ու քո։

© Գորշ

անտիպ - 14/2026

Կա միայն հարաշարժ ներկա։

© Գորշ

անտիպ - 13/2026

Գոյը չունի սկիզբ և չունի վերջ։ Գոյն ինքնարար է։ Սկիզբ ու վերջ ունի միայն գոյաձևը։ Գիտակցականությունը գոյաձև է։ Մարդու համար հայտնի չէ այլ գոյաձև, քան այս գիտակցականն է։ Մահը գոյաձևի ավարտն է, հետևաբար, որպես անմահություն էլ, մարդը ցանկանում է գոյաձևի (գիտակցական) հավերժացումը։ Բայց գոյը կաշկանդված չէ մարդու (չ)իմացությամբ ։
Մարդն էլ գոյ չէ` գոյաձև է:

© Գորշ

անտիպ - 12/2026

Յուրաքանչյուր ազգ և անհատ աստվածահաճո է ճիշտ այնքան, ինչքան (ինքնա)ճանաչ և անարատ է իր մայրենի լեզվամտածողությամբ։

© Գորշ

անտիպ - 11/2026

Մեղքի արարչականության մասին ճառը անընդհատ ընդհատվում էր մեղադրողի «Արդարացու՜մ» հեգնական առարկությամբ` ամեն հաջորդող անգամ ավելի հաստատուն շեշտադրմամբ` կարծես հենց դրանից է կախված վճիռը։ Մեղադրողն այդպես էլ, ընդհուպ մինչև կառափնարան, չհասկացավ, որ մարդասպան (ինքնարարման) այդ դատաստանի հեղինակն ամբաստանյալն է, իսկ ինքը դեռ պետք է հասունանա նաև նրա դահի՛ճը լինելու մեղքին։

© Գորշ

անտիպ - 10/2026

Ի դեպ, ամեն նույն բանը կարելի է ապրել նաև ինչպես Աստված, ընդհուպ՝ մեղքը։ Ահա՛, թե է՛լ ինչ ընտրություն կա, բացի մարդ կամ ավելի անասուն երկընտրանքից։

© Գորշ

անտիպ - 9/2026

Հիմնականում, արտաքին պատերի հաստությունը վկայում է ներսի տգիտության մասին. կրոնական տաճարներ, իշխանական ապարանքներ, ...., հիմարի համոզմունք։

© Գորշ